Brenda Spiegelt

Columns

Moederdag

“Hebben we een korte broek meegenomen?” Ik kijk in het lieve gezicht van mijn dochter, waarop het ongerief zich vol aftekent. Zondagmiddag. We zijn met z’n drieën in de speeltuin, mijn twee oudere zoons hebben al lang geleden besloten dat op zondagmiddag met je ouders weggaan ongeveer het stomste is dat je kunt bedenken (maar dan in pubertermen). Toen we weggingen hadden we in de tuin gevoelt hoe warm/koud het was buiten en op basis daarvan besloten of we een lange of korte broek aan moesten. Lang dus…

Dochter was al in de meest zomerse outfit die je je maar kunt bedenken naar beneden gekomen, maar door mij onverbiddelijk teruggestuurd om iets warmers aan te doen. Echtgenoot en ik zitten op een bankje in de volle zon de krant te lezen en waren ook al tot de conclusie gekomen dat het uit-de- wind-in-de-zon onder een strakblauwe lucht toch best warm was. De vraag van dochter is dus zeer begrijpelijk, maar het antwoord helaas ‘nee’. De teleurstelling druipt van haar gezicht en ze begint omstandig te puffen. Het is precies die teleurstelling die om de een of andere reden altijd het oer-moeder gevoel in mij oproept. Allerlei gevoelens en gedachtes rennen in een paar seconden door mijn lichaam. In willekeurige volgorde (want soms tegelijk, tegenstrijdig en ook niet altijd meer te achterhalen):

  • Wat dom. Daar had ik aan moeten denken. Wat ben ik toch een sukkel van een moeder. Ergernis.
  • Wat een gezeur. We zijn nog maar een uurtje in de speeltuin, dus ze houdt het vast wel even uit.
  • Hoe kan ik helpen? Heb ik een schaar bij me om die broek af te knippen (nee). Is hier in de buurt een winkel waar ik een korte broek kan kopen (nee).
  • Moet ik hier iets mee? Ik zit ook wel lekker.
  • Vage schuldgevoelens dat ik niet voldoende zorg voor mijn dochter.
  • Onvoorwaardelijke liefde. Dat ik er altijd voor je wil zijn.

En zo zit ik even later op de fiets, terug naar huis. Wat op zich maar 10 minuten is, dus wat zeur ik nou. Ik vraag mij af welke van deze gedachtes en gevoelens me zover hebben gekregen dat ik van mijn bankje opstond en beloofde om een korte broek te gaan halen.

Het hangt ergens tussen schuld en liefde in, zoals veel moeders wordt ook ik verscheurd door deze twee. Is het elke dag schipperen met alle rollen die je hebt. Knaagt er iets binnenin mij dat ik het nooit goed genoeg doe. En tegelijk is er dat alles overweldigende gevoel van liefde, waardoor je alles voor je kind wilt doen. Alles om ze maar gelukkig te maken. Met als resultaat dat ze tot en met verwend worden. Ze niet leren omgaan met tegenslag en die liefde eigenlijk vermomde schuld lijkt te zijn.

Nee, ik heb vanochtend geen zelf gekleide pennenbak, hand geverfde servetten of een lauw ontbijt-op-bed gehad. Ik kom terug met twee korte broeken (dan kan ze kiezen) en zonnebrandcrème. Van dochter krijg ik een enorme dikke knuffel en de woorden: “Jij bent de liefste moeder van de wereld!” En dat is wat je uiteindelijk wilt horen op moederdag. Ik weet niet hoe morgen eruit ziet. Daarom geef ik je vandaag liefde, omdat ze daar volgens mij nooit genoeg van kan krijgen. Zo heeft ze een voorraadje, voor de dag dat ik er niet ben om terug te fietsen.

Mei 2022